Başkaları da benim gibi mi hissediyor acaba diye merak ettiğimden dolayı olsa gerektir ki; birkaç kişiye onlarda benim gibi mi düşünüyorlar diye yönelttiğim bir soru var. Arkadaşlarımın hepsinin verdiği cevap aynı. Bekar olanları annelerinin, evli olanları ise eşlerinin yaptığı yemeği zirvede tutarak kendi mutfaklarında pişen yemekten ziyade lezzet aldıklarından dem vurdular hep. Şöyle bir düşündüm ki annelerimiz ve eşlerimiz mutfağa girdiklerinde gönüllerindeki sevgi harcını çeşni halinde baharat edip yemeğe kattıklarından zannederim bu lezzet. Muhabbetle pişen bir yemek bundan alâ tat olmaz kanaatindeyim.
Hz. Mevlana’nın Mesnevi şerhinde bir sırdan bahis edilir: “Kelam sahibi olan Allah, bulutun kulağına bir sır söyledi, gözünden su tulumu gibi yaşlar boşandı. Gülün kulağına bir sır söyledi; onu renk ve râyiha saltanatı ile güzelleştirdi. Taşa bir sır söyledi; onu mâden içinde akik etti. İnsana bir sır verdi ve o sırrı muhâfaza edenleri sonsuzluğa yüceltti.”
İşte bu sır muhabbet sırrıdır. Eh kiminin yangınlığı Leyla’ya, kiminin ki ise Mevlâ’ya dır. Her ikisindeki sır ise özdeş; muhabbet ateşiyle yanmak…
Bülbülü nalân, gülü canan eden ateş aynı ateş.
“Hamdım, piştim, yandım.” Dedirten aynı ateş.
Şair ne güzel söylemiş:
“Yananlar yanar durur, tıpkı ocaklar gibi,
Ateşi rûha vurur, her dalgası bir tipi…”
Mutfakta olanın tadı pişmekten, gönülde pişenin tadı yanmaktan geçer, fakat her ikisinin de mahiyeti muhabbetten kaynaklıdır.
Siz ne dersiniz?
Bizim-Radyo »
Edebiyat »
Ebediyat »
Alıntı
ORiJiNAL YAZARI : vuslat78
Sunday, May 20th 2012, 5:38am
Sayfanın en üstüne git
